سرت را از پنجره بیرون کن. می بینی؟ چه نوری. چه رنگی. هوا هم گرد و غبار را تکانده از خودش. آسمان آبی تر است و ابر ها ی پراکنده سفید تر.
از آن یکی پنجره اما، کوه ها قشنگ ترند. آبی اند از دور انگار و دامنه شان سبز.
شور و حال مردم هم دیدنی ست. نداشتن شور و حال خودم هم مثل همیشه در این روزها.
همان داستان تکراری تغییر فصل و ناخوشی من. دل گیری مزمن. عجیب است این جسم و جان من هم نسبت به هر تغییری عکس العمل نشان می دهد فضول.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385ساعت 12:8 توسط مرجان سجادی
|
