"محور اصلی شرارت دیروز، تو بودی خانم سجادی". این اولین جمله ای بود که از دهان مبارک رییس بیرون آمد امروز صبح. آخر مجبورش کرده بودیم به خاطر بارش شدید برف، دو ساعت زودتر شرکت را تعطیل کند. شاهد هم ماشینم بود که پایین پنجره اتاق رییس زیر خروار ها برف، مدفون شده بود که به کمک آبدارچی مهربان برف روبی شد.
می گویم: تهمت دارید می زنید. ما همه با هم بودیم. می دانید که تهمت تنها گناهی ست که خداوند نمی بخشد. من برای آخرتتان نگرانم.
می گوید: بله می دانم، می دانم. ولی چرا در هر اعتراض مکتوبی، امضای تو واضح تر است از بقیه. چرا در هر اعتراض شفاهی، تو در صف اولی. چرا از قول بقیه حرف می زنی رهبر شورشی ها!
می گویم: امضای واضح و ایستادن در صف اول، به خاطر این است که به نظرم اعتراض هایمان معقول و منطقی ست. (در دلم می گویم چون برای گرفتن بدیهی ترین و پیش پا افتاده ترین حق و حقوقمان است)تازه من هم از قول خودم حرف می زنم. حرفی را پشت سرتان قرار است بگوییم، جلوی رویتان می گویم. البته نه همه اش را (خنده ام را فرو می خورم ولی برق چشمانم را نمی توانم کاری بکنم، ضمن این که گیرنده های رییس، بسیار بسیار قوی می باشند)
می گوید: اگر اعدامی در کار باشد، تو تنها محکومش هستی.
می گویم: شما هم بدون دادگاه، محاکمه می کنید؟ بدون شنیدن دفاعیات، حکم صادر می کنید؟ از شما بعید است و از اتاق بیرون می آیم.
