fire by friction

دارم ظرف ناهارم را (شامل یک سیب، یک پرتقال و یک هویج) می بندم که با خنده می گوید: خانم می خواهد هفتاد سال اش هم که شد، هیکل اش همین طور بماند.

می گویم: خودت همیشه می گویی که از خانم های چاق خوش ات نمی آید و با خودم فکر می کنم که بد چیزی ست این سرازیری که دو سال است در آن افتاده ام. سرازیری سی ساله گی!

چشمان آبی از تعجب گشاد شده مدیر فروش بخش ایران و خاورمیانه شرکت آلمانی که برای دیدار چند دقیقه ای مهمانم بود، به خنده ام می اندازد وقتی که در جواب سوالش گفتم: "بله این یک مشکل فرهنگی ست که ما ایرانی ها داریم. خود من از آن مشکل دار های درجه یک اش هستم." 

از بس ما ایرانی ها همیشه درباره گذشته افتخارآمیز و فرهنگ غنی مان داد سخن داده ایم، تعجب کرد به گمانم.

مجموعه جدید سینما آزادی که بعد از آتش سوزی سینما های پر خاطره شهر فرنگ و شهر قصه در همان مکان برپا شده، کمترین خوبی اش این است که جماعت چیپس و پفک خور را پشت در سالن متوقف می کند. می شود یک فیلم نه چندان خوب را حداقل در سکوت دید.

فکر می کنم اگر در یک اتاق تاریک و دربسته زندانی باشم و هیچ تماسی با دنیای خارج نداشته باشم، بازهم تغییر فصل را متوجه می شوم که با شروع هر فصل جدید، بیماری هم به سراغم می آید.

 

این وقت هاست که با تمام وجود احساس ناتوانی می کنم. احساس ضعفی شدید. وقتی پدر حرف هایی می زند. او از ترس من می گوید. من را می شناسد. ضعف هایم را هم. 

دوست ندارد من این قدر دوستش داشته باشم. این را همیشه می گوید.

از من خواهد با طبیعت هم راه باشم. با قوانین اش سر دوستی داشته باشم. با تغییر، تحول،و رفتن آشنا شوم. می دانم در سرش چه می گذرد ولی او نمی داند بزرگ ترین ترس زندگی من همین است. ترسی که گاهی من را به خفه گی می اندازد. خدایم خیلی بی انصاف است اگر تنها دعای من را اجابت نکند. اگر آن ها را زودتر از من ببرد.

هر روز که می گذرد بیشتر می فهمم که من توان مادر شدن را ندارم.